Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016 12:00

Αρρυθμίες

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το Μαγνήσιο είναι το κατεξοχήν ενδοκυττάριο κατιόν. Περίπου το 60% της ολικής ποσότητας μαγνησίου βρίσκεται στα οστά, ενώ το υπόλοιπο 40% στα κύτταρα. Μόνο το 1% της ολικής ποσότητας μαγνησίου του οργανισμού βρίσκεται στον εξωκυττάριο χώρο.

Τα πιο συχνά αίτια υπομαγνησιαιμίας στην κλινική πράξη είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, ο αλκοολισμός και φάρμακα που αυξάνουν τη νεφρική απέκκριση του μαγνησίου (διουρητικά, αμινογλυκοσίδες, αμφοτερικίνη, σισπλατίνη και κυκλοσπορίνη).

Στους ασθενείς με υπομαγνησιαιμία μπορεί να παρατηρηθούν κολπικές και κοιλιακές αρρυθμίες (ιδιαίτερα σε ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονα και δακτυλίτιδα) καθώς και νευρολογικές διαταραχές. 

Η μετεγχειρητική κολπική μαρμαρυγή (μετά από καρδιακό χειρουργείο), η νεοεμφανιζόμενη κολπική μαρμαρυγή, αλλά και κοιλιακές ταχυκαρδίες, όπως το σύνδρομο Torsades de pointes αποτελούν κάποιες από τις σημαντικότερες αρρυθμίες στις οποίες έχει δοκιμαστεί θεραπευτικά το μαγνήσιο(σε συνδυασμό με αντιαρρυθμικά φάρμακα).

Η ιδιότητα του μαγνησίου να ρυθμίζει τις αντλίες μεταφοράς ιόντων μεταξύ των κυττάρων(νατρίου, ασβεστίου και καλίου) το καθιστά πολύτιμο για τη διόρθωση  των καρδιακών αρρυθμιών.  Έτσι, πλέον συνιστάται η χορήγηση μαγνησίου σε ασθενείς με κοιλιακή ταχυκαρδία ή μαρμαρυγή. Αντίθετα, ο ρόλος του μαγνησίου στην παθογένεια και τη θεραπευτική προσέγγιση των οξέων ισχαιμικών συνδρόμων και της καρδιακής ανεπάρκειας δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί.  

Συνοψίζοντας τα έως τώρα δεδομένα, η προφυλακτική χορήγηση του μαγνησίου υποστηρίζεται σε ένα σημαντικό αριθμό κλινικών καταστάσεων (αρρυθμίες, εγκυμοσύνη- προεκλαμψία, άσθμα, ημικρανίες). Ωστόσο, ένας σημαντικός αριθμός κλινικών ερωτημάτων παραμένει αναπάντητος. Η σχέση μεταξύ της διόρθωσης των χαμηλών επιπέδων ενδοκυτταρίου μαγνησίου και της κλινικής βελτίωσης παραμένει άγνωστη. Η πιο κατάλληλη οδός χορήγησης , η δοσολογία αλλά και η διάρκεια χορήγησης της θεραπείας είναι επίσης υπό έρευνα.

Αυτά τα δεδομένα καθιστούν τη χορήγηση μαγνησίου μια πρόκληση. Ο κλινικός ιατρός πρέπει να αναγνωρίσει τις ομάδες υψηλού κινδύνου και να εξατομικεύσει τη χορήγηση του μαγνησίου με βάση της ανάγκες του κάθε ασθενή, ενσωματώνοντας κάθε καινούρια πληροφορία που προέρχεται από την έρευνα στην κλινική πράξη. Σε κάθε περίπτωση, η διόρθωση της ενδοκυττάριας έλλειψης μαγνησίου σε ασθενή υψηλού κινδύνου με κλινική συμπτωματολογία αποτελεί έναν ρεαλιστικό στόχο.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Treating arrhythmias with adjunctive magnesium: identifying future research directions. William L. Baker. Eur Heart J Cardiovasc Pharmacother. 2016 Sep 15.

 

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΡΑΜΟΥΝΤZΟΣ

ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΟΣ

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018 09:55